11 Eylül sonrasında Amerika, başlattığı Haçlı Savaşı'nın ilk merhalesi olarak Afganistan'a saldırdı. Amerika'nın Afganistan Saldırısı, aradan geçen beş yıla rağmen henüz hiçbir somut neticeye ulaşamadı.

Aralık 2001'de Afganistan'ın geleceğini belirlemek üzere toplanan Bonn Konferansı'nda, Kâbil ve çevresinin güvenliğinin sağlanması ve Amerikan ajanı Hamid Karzâî başkanlığında kurulan Afganistan Geçici Yönetimi'ne yardımcı olunması için İngiltere liderliğinde 18 ülkenin katılımıyla BM Güvenlik Konseyi tarafından "Devletlerarası Güvenlik Yardım Kuvveti" [ISAF] oluşturuldu.

Ağustos 2003'te ISAF'ın komutasını NATO devraldı. NATO Afganistan'taki harekâtını beş safhada plânladı:

1. Hazırlık ve Kâbil'de harekât
2. Coğrâfî yayılma
3. İstikrârın sağlanması
4. Yeni düzene geçişin sağlanması
5. Geri çekilme

Şu anda halen ikinci safha icrâ edilmektedir. Buna göre NATO'nun sorumluluk alanı aşamalı olarak Kâbil'in dışına genişletilmektedir. İlk aşamada Kuzey İttifakı'nın hâkim olduğu Kuzey ve Batı kesimlerine genişletilen NATO [ISAF] sorumluluğu, 31 Temmuz 2006 itibariyle üçüncü aşamada Taliban'ın hâkim olduğu Güney Afganistan'a genişletildi. Her ne kadar ISAF'ın temel görevi, -çatışmalardan uzak olarak-Afgan Hükümeti'nin otoritesini yaymak olsa da, sorumluluğun Güney'e genişletilmesiyle birlikte çatışma kaçınılmaz hale geldi. Nitekim 2-17 Eylül tarihleri arasında Kandehar bölgesinde mücâhidlere yönelik yapılan operasyonda ISAF kuvvetleri, çetin bir direniş ile karşılaştılar.

Dikkate değerdir ki Afganistan'ın Güney'indeki bu çatışmalar, NATO tarihinin en şiddetli çatışmalarıdır.

Resmî rakamlara göre "Koalisyon" kuvvetlerinin kayıpları yaklaşık 500 askere ulaştı. Gerçek rakamlar elbette bunun çok daha üzerindedir. Bunun üzerine NATO, üye ülkelerden daha çok asker talebinde bulundu. Ne var ki 2000 kişilik bu takviye talebi; Polonya, Romanya, İngiltere ve Kanada'nın ek katkıları ile zar-zor karşılanabildi. NATO Genel Sekreteri Jaap de Hoop Scheffer ve Avrupa Müttefik Kuvvetler Yüksek Komutanı James Johns asker, donanım, helikopter ve uçak istemek için ülke ülke dolaşmaya başladı. Almanya ve [İngiliz güdümündeki] Türkiye Ordusu, NATO'nun hem ek asker talebini, hem de mevcut askerlerin Güney'e gönderilmesini reddettiler.

En son 28 Eylül 2006'da Slovenya'da yapılan NATO Savunma Bakanları toplantısında alınan karar ile, ISAF'ın görev bölgesine Pakistan sınırındaki Doğu kesimi de dahil edildi. Böylece NATO [ISAF] tüm Afganistan'dan sorumlu hale gelmiş oldu.

Aynı toplantıda Amerika, kendi komutasında tuttuğu 10.000 kişilik Özel Kuvvetler'i haricindeki, 12.000 askerini NATO komutasına vermeyi kabul etti. Böylelikle 26'sı NATO üyesi olmak üzere 37 ülkenin katkıda bulunduğu ISAF'ın görev gücü 32.000 askere yükseldi.

ISAF'ın bu kuvvetlerinin yanı sıra Pakistan-Afganistan sınırına konuşlandırılmış 80.000 Pakistan askeri de sınırı korumayı bir türlü başaramadı. Bunun üzerine Amerika'nın askerî ve istihbârî desteği ile sınırdaki Kabileler Arazi'sindeki operasyonlarını yoğunlaştırdı. En son yapılan operasyonda, çoğu medrese öğrencisi olan 80 Müslüman katledildi.

Pakistan ve Afganistan yöneticilerinin karşılıklı atışmalarına rağmen, bilinen gerçek şu ki Afganistan hiç kimsenin kontrolünde değildir artık. Çünkü Afganistan öyle bir ülkedir ki onun işgâli oldukça kolay, fakat zaptedilmesi oldukça zordur.